روزگار عجیبیه، گاهی اوقات هر چقدر تلاش میکنی، هرچقدر سعی میکنی، یه موضوعو روبراه کنی نمیشه که نمیشه ...

اصلا فهموندن یه موضوع به کسی که فکرش و ذهنش کوچیکه ، سخته مثل کندن کوه با دست خالی...

حیف که تفکر ناپخته نمیزاره دل آدم خوب دربیاد و دلش خوش باشه...!

اصلا یه روزی میرسه که میگی، ولش کن، هرچی شد شد ...

دیگه مهم نیست...!

میدونی قشنگی اینجا به چیه؟؟

هیشکی نمیاد یه دور اینجا بزنه...

امروز داشتم تو اینستا یه کلیپ از شادمهر دمیدیدم در خصوص ژینا ، عشق اولش...

تو نریشن کار گفت : هرچه قدر هم زندگی کنی و زنتو دوست داشته باشی، بازم محاله عشقت رو فراموش کنی!

حالا زن یا مردش هیشکدوم فرقی ندارن...

تمام...

الان که دست به قلم شدم، نمیدونم چرا دارم می نویسم، اصلا جالبیش به اینه که هیچ مخاطب خاصی هم نیس که بیاد و این چرندیات رو بخونه.انگار شده مث یه ویرونه خونه، یه انباری بی صاحاب که فقط داخلش پر وسایله...هوا بارونیه، دل گرفت . ابری طور و سرد...انگار این وسط قرار نیست چیزی عوض بشه و انگار فراره تا ابد من بنویسم و بنویسم و خودم بخونم...!!...البته زیادم بد نیست، آدم یه دفترچه داشته باشه که هیچ کس ازش خبر نداشته باشه...یه دفترچه پر از خاطرات مگو...مگو و مپرس و بخواب ...نمیدونم!!!

ما آدما زندگی عجیبی داریم، می دویم و می دویم...زندگیمون سرشار از دویدن هایی است که نمیدونیم به چی میخواهیم برسیمافتادن ها، بلند شدن ها، عاشق شدن ها و خیلی از ها هایی که تو زندگی مونده و ما یه خاطره ازش داریم."خاطره ها" هم یکی از همون ها هایی که به دلت می شینه و ناخواسته وناخودآگاه بهش فکر می کنی، فکر می کنی و گاهی لبخند و گاهی اشک ازش می چکه...خاطرات، به طرز عجیبی دلهره آور و زیبا هستن ، سهل و ممتنع که شنیدی، به نظرم اینجاس... ( هم حسرت میخوری و هم لذت ، هم میخندی و هم تبسمی همراه با هزاران فریم خاطره و لبخند وبوسه و عشق همراهش هست...)شاید زندگی ما یه جایی روی این دایره خاکی یه جایی ، ما رو به هم نزدیک کنه، یه تصادف، یه یهویی و یه نگاه دوباره...نمیدونم قراراه چیکار کنم، شاید چشممو بستم و نشستم و شایدم یه قهوه دعوتت کردم...شاید...